احمد بن عبدالرحیم عراقی

[ویکی فقه] اِبْن ِعِراقی، ابوزرعه ولی الدین احمد بن عبدالرحیم (۳ ذیحجه ۷۶۲-۲۷ شعبان ۸۲۶ق /۴ اکتبر ۱۳۶۱-۶ اوت ۱۴۲۳م )، فقیه و قاضی شافعی مصری بود.
پدرش عالم مشهور حدیث، حافظ زین الدین عراقی است.ابن عراقی در قاهره متولد شد و در ۳ سالگی همراه پدر به دمشق رفت.
اساتید وی
پدر از کودکی مشوق او در تحصیل علم بود و او را در دمشق در مجالس درس شاگردان فخرالدین ابن بخاری و فخرالدین ابن عساکر و دیگر محدثان شرکت داد و پس از چندی به قاهره بازگرداند. آنگاه ابن عراقی به حفظ قرآن پرداخت. در ۷۸۰ق بار دیگر به دمشق رفت و نزد طبقه جدیدی از محدثان حدیث شنید.در عین حال از فراگیری سایر علوم نیز غافل نبود.ابن عراقی در زادگاهش قاهره و نیز در دمشق، بیت المقدس، مکه و مدینه نزد بزرگان زمان چون سراج الدین بلقینی، جمال الدین اسنوی، برهان الدین ابن جماعه، ابن ملقن، جمال الدین ابن نباته و ابوالبقاء سبکی، فقه، حدیث و دیگر دانش ها را فراگرفت.
منصب ابن عراقی
پس از درگذشت پدر مشاغل او را عهده دار شد و در جامع طولونی و مدارس دیگر تدریس فقه و حدیث را آغاز کرد و بعد از درگذشت همام الدین، شیخ مدرسه جمالیه، به جانشینی او برگزیده شد.در دهه ۹۰ به نیابت قاضی عمادالدین کرکی منصوب گردید و مدت ۲۰ سال در این مقام باقی ماند.در ۸۲۳ق برای به جای آوردن مناسبک حج به مکه رفت و در حرمین به تدریس پرداخت.پس از وفات قاضی جلال الدین بلقینی (۸۲۴ق ) از سوی ملک ظاهر به قاضی القضاتی برگزیده شد.
وفات
...

💡 عبدالملک حارثی (؟ -۸۲۴م) (نسب:ابوالولید عبدالملک بن عبدالرحیم حارثی) شاعر عربی در سدهٔ دوم و اوایل سوم هجری بود که بیشتر در عراق زیست. ابوتمام و ثعالبی از شعرهایش یاد کردند و ستوده‌اند. او را در شعرگویی به مانند دورهٔ پیشین تاریخی ادبیات، اموی و بدوی‌وار، وصف کرده‌اند، حال آنکه در روزگارش ویژگی‌های نوگرایانه جریان یافت. شعرش را مشابه این دسته ندانسته‌اند و به بدویان تشبیه کرده‌اند. در حماسه، غزل و رثا سرود. همچنین رثایی از او برای برادرش در قصیده‌ای صد بیتی به جای مانده است.