احباط صدقه

[ویکی فقه] از آیات قرآن کریم بر می آید که دو عامل سبب از بین رفتن و حبط عمل صدقه می گردد؛ یکی منت و دیگری آزار است که بعد از عمل صدقه، عمل و اثر آن را نابود می کنند.
منت گذاردن در پی صدقه دادن موجب حبط آن می شود. «یا ایها الذین آمنوا لا تبطلوا صدقاتکم بالمن...»«ای کسانی که ایمان آورده اید! بخششهای خود را با منت... باطل نسازید!...»
آزاررسانی
اذیت و آزار بعد از صدقه دادن موجب حبط آن عمل می گردد. «یا ایها الذین آمنوا لا تبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی...»«ای کسانی که ایمان آورده اید! بخششهای خود را با منت و آزار، باطل نسازید!...» اعمال ریاکارانه و انفاقهای آمیخته با منت و آزار که از دلهای سخت و قساوتمند سرچشمه می گیرد؛ صاحبانش هیچ بهره ای از آن نمیبرند و تمام زحماتشان بر باد میرود.

💡 بدون شك، شرك، كفر، ارتداد و مانند آن، كلّ آثار نيك گذشته را ساقط مى كند و موجبمى گردد ايمان و اعمال صالحهدر رفته و بى اثر شود، چه آثارى كه اقتضاى آن راداشت كه در دنيا مترتب شود و چه آثارى كه در آخرت، امكان ترتب آن بود. در موردمرتكب كبيره و آن كس كه در عبادتش ريا و سمعه دارد و يا بعد از دادن صدقه منّت مىگذارد و موجبات اذيّت گيرنده آن را فراهم مى كند و يا در محضر مبارك ختمى مرتبتاسائه ادب نموده و صدايش را بلندتر از نداى ملكوتى آن وجود ذى جود، مى نمايد، باچنين اعمالى در آثار اعمال نيك خويش خدشه وارد مى سازد؛هر چند از ظاهربعضى آياتاستفاده مى شود كه كلّ اعمال ((حبط)) مى گردد، ولى با توجه به آياتمقابل آنها(آياتى كه منكران احباط به آنها تمسّك مى كنند) و دقّت در تاءثير و تاءثرىكه در نظريه تجسّم اعمال مطرح است، مى توان چنين گفت كه، آيات شريفه در مقام بياناصل ((احباط)) است و حكمت ذات اقدس (درجهت تربيت انسانها) نيز اقتضا مى كند كه مساءله((احباط)) به صورت مبهم مطرح گردد، اين در صورتى است كه ما ثواب و عقابردر((تجسّم اعمال )) خلاصه و منحصر نماييم.