ضیفه

لغت نامه دهخدا

( ضیفة ) ضیفة. [ض َ ف َ ] ( ع ص، اِ ) تأنیث ضیف. زن مهمان. || زن حائض. || بی نمازی. ( منتهی الارب ).

فرهنگ فارسی

تانیث ضیف ٠ زن مهمان ٠ یا بی نمازی ٠

دانشنامه اسلامی

[ویکی الکتاب] معنی ضَیْفِهِ: میهمانش - میهمانانش(در اصل کلمه ضیف مصدر است، و مصدر تثنیه و جمع ندارد و برای همین در عبارت "رَاوَدُوهُ عَن ضَیْفِهِ " به صورت مفرد آورده شده درحالیکه چند نفر مهمان بودند)
معنی رَاوَدُوهُ: ازاو خواستند (چون به همراه عبارت "عَن ضَیْفِهِ " آمده یعنی ازاودرخواست کامجویی از مهمانانش را کردند)
ریشه کلمه:
ضیف (۶ بار)ه (۳۵۷۶ بار)

جمله سازی با ضیفه

💡 خانقاه فَرافره (عربی: خانقاه الفرافرة) یک خانقاه صوفی قرن سیزدهمی است که در محله فرافره در مرکز شهر باستانی حلب، سوریه واقع شده‌است. خانقاه در سال ۱۲۳۷ به کوشش ضیفه خاتون نایب السلطنه حاکم حلب از ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۴ و همسر الظاهر غازی ساخته شد. این بنا مرکز صوفیان و دراویش بود. نام اصلی بنا رباط ناصری بود.