شیحه

( شیحة ) شیحة. [ ح َ ] ( ع اِ ) مؤنث شیح. ( از اقرب الموارد ): ضرمه؛ نیم سوخته ای از شیحة. ( منتهی الارب ).
شیحة. [ ح َ ] ( اِخ ) آبکیست شرقی ِ فید. ( منتهی الارب ). محلی در مشرق فید، و میان آن دو فاصله یک روز و یک شب راه است. ( از معجم البلدان ).
شیحة. [ ح َ ] ( اِخ ) موضعی است در حزن از دیار بنی یربوع، و گفته اند که شیحة موضعی است در مشرق فید و فاصله میان آن و بناح چهار شبانه روز راه است، و نیز گفته اند که شیحه در بطن الرمة است. ( از معجم البلدان ).
شیحة. [ ح َ ] ( اِخ ) قریه ای است از قرای حلب و عده ای از بزرگان بدان منسوبند ازجمله عبدالمحسن الشیحی معروف به ابن شهدانک. ( از معجم البلدان ). دهی است بحلب، از آن ده است: یوسف بن اسباط و عبدالمحسن بن اسباط و عبدالمحسن بن محمد تاجر محدث و مولای او بدر و پسرش محمدبن بدر و احمدبن سعیدبن حسن و احمدبن محمدبن سهل شیحیان که محدثانند. ( منتهی الارب ).
شیحة. [ ح َ ] ( اِخ ) ابن عبداﷲ ملقب به ابوحبرة. تابعی است. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به ابوحبرة شود.

مونث شیخ ضرمه نیم سوخته ای از شیحه

💡 خطاب (به عربی: خطاب) شهری در شمال غربی سوریه، از نظر اداری بخشی از استان حماه، شمال غربی حمات است که در نزدیکی رود عاصی واقع شده‌است. از مکان‌های نزدیک می‌توان به قمحانه در شرق، شیحه در جنوب شرقی، کفر الطون در جنوب غربی، المجدل در غرب، محرده و حلفایا در شمال غربی، و طیبه الامام در شمال شرقی اشاره کرد. خطاب در سرشماری سال ۲۰۰۴، ۱۰٬۸۳۰ نفر جمعیت داشته‌است. ساکنان آن عمدتاً مسلمان سنی مذهب هستند.

💡 نسب آنان به شریف زیان بن منصور بن جماز بن شیحه، حکمران مدینه، و با چند واسطه به عبیدالله بن اعرج بن حسین بن علی زین العابدین می‌رسد. زیان به رغم پیشنهاد حکمرانی مدینه پس از پدرش، از پذیرش آن خودداری کرد و تا رسیدن برادرش عطیه، از قلعه (محل حکمرانی مدینه) نگهبانی کرد.