شوق و شعف

شوق و شعف. [ ش َ / شُو ق ُ ش َ ع َ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) شوق و شور. خرسندی و شادمانی.

شوق و شور خرسندی و شادمانی.

💡 تو شاه عرصه حسنی بتاب از زلف چوگانی که از شوق و شعف چون گوی در پایت سر اندازیم

💡 حق معرفت مهر شما در دل ما کاشت این شدت شوق و شعف از جانب ما نیست

💡 هر دو گیتی را بشادی کرد فردوس برین نغمۀ روح الامین، با یک جهان شوق و شعف

💡 پای بنهاد بر آن منبر و بگرفت به دست از سر شوق و شعف، دست شه خیبر گیر

💡 بالشكر خدائى خود، جمله صف زنى بر قلب دوستان، همه شوق و شعف زنى