سیه چشم

سیه چشم. [ ی َه ْ چ َ / چ ِ ] ( ص مرکب ) حورالعین. که چشمان سیاه دارد. چشم محبوب. ( فرهنگ رشیدی ):
ای غالیه زلفین ماه پیکر
عیار و سیه چشم و نغز و دلبر.خسروی.بیاد سیه چشم گلرخ ببام
چو سرو سهی بر سرش ماه تام.فردوسی.برون آورید از شبستان اوی
بتان سیه چشم خورشیدروی.فردوسی.سیه چشم و گیسوفش و مشک دم
پری بوی و آهوتک وگورسم.اسدی.کنیزی سیه چشم و پاکیزه روی
گل اندام و شکرلب و مشکبوی.نظامی.تو مشکبوی سیه چشم را که دریابد
که همچو آهوی مشکین ز آدمی برمی.سعدی.بشعر حافظ شیراز میرقصند و می نازند
سیه چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی.حافظ.آن آهوی سیه چشم از دام ما برون شد
یاران چه چاره سازم با این دل رمیده.حافظ.مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد.حافظ.|| ( اِ مرکب )باز شکاری. ( فرهنگ رشیدی ). رجوع به سیاه چشم شود.

( صفت ) آن که دارای چشمانی سیاه رنگ باشد.
حور العین. که چشمان سیاه دارد

💡 الحق که غزالان سیه چشم فروغی حیف است غزلهای خوش آب از تو نخواهند

💡 چه گمان میبری ای دل سیه چشم سفید یک قدم بین تو و عرصه محشر باشد

💡 دوشینه سیه چشمی در خواب خوشم گفتا کز نشهٔ بیداری کیفیت خواب اولی

💡 فلک از دیدهٔ امید کشید آب حیات نشود تا که سیه چشم سفید آخر کار

💡 چو صف کشند بتاراج دل سیه چشمان بلای اهل نظر شیوه ی غزال تو باد