سفله نواز

سفله نواز. [ س ِ ل َ / ل ِ ن َ] ( نف مرکب ) دون پرور. فرومایه پرورنده:
ای نیش بدل زین فلک سفله نواز
وی شیشه عشرت شکن شعبده باز.خاقانی.دیدی این روزگار سفله نواز
چون گرفت ازتو جان آزاده.سعدی.

( صفت ) سفله پرور.

💡 ببین که توسن ایام تند سفله نواز به هیچ گونه مسخّر نمی شود چه کنم

💡 بدور دولت این خواجگان سفله نواز امید لذت و عیش از جهان و چرخ مدار

💡 شده است سفله نواز آنچنان فلک که پدر امید بیش به فرزند ناخلف دارد!

💡 تا چند گدازی فلک سفله نواز چون نی بالله ناله ای دارم بس

💡 مرا ز جور تو ای روزگار سفله نواز بسیست غصه چگویم که قصه ایست دراز

💡 زرد گوش و لئیم و دون پرور بخس پوش و خسیس و سفله نواز