کم زنی

کم زنی. [ ک َ زَ ] ( حامص مرکب ) تواضع. خضوع.( فرهنگ فارسی معین ). فروتنی. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). ترک علائق کردن و گسستن از دنیا:
ای شمس حق تبریز دل پیش آفتابت
در کم زنی مطلق از ذره کمتر آمد.مولوی.راه تو نیست سعدیا کم زنی و مجردی
تا بخیال در بود پیری و پارساییت.سعدی.رندیی کو سبب کم زنی من باشد
به ز زهدی که شود موجب پندار مرا.اوحدی.چون تواضع نکنم و کم زنی ننمایم. ( افلاکی ). امروز راهبی قصد کم زنی ما کرد تا، آن مسکنت از ما برباید... در کمی و کم زنی ما غالب شدیم چه آن تواضع و کم زنی و مسکنت از میراث حضرت محمدیان است. ( افلاکی، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

تواضع خضوع: ( امروز را هی قصد کم زنی ما را کردی ولی در کم و کم زنی غالب شدیم چه آن تواضع و کم زنی و مسکنت از میراث حضرت محمد یانست ).

💡 کمان ابروان را می دهی خم که تا بر جان زنی از غمزه تیرم

💡 ورت باید که همچون صبح بی خود دم زنی با حق صبوحی را شرابی خواه روحانی نه ریحانی

💡 عاشقان این زمانه از زه خود عاجزند منکرند این قوم شاید گر دمی منکر زنی

💡 گر دهی تاج وگر تیغ زنی بر گردن سر سرتست که در قید گریبان منست

💡 ای دل اگر دم زنی از سر عشق جای تو جز آتش و جز دار نیست

💡 لیک درد اینجاست کان ناپخته مرد با زنی آن راز را ابراز کرد