پی بند

پی بند. [ پ َ / پ ِ ب َ ]( نف مرکب ) آنکه پی و بنیاد دیوار بندد. بنائی که دربستن پی های دررفته مهارت خاصی دارد. بنائی که بستن پی بناء شکست خورده داند. || ( اِ مرکب ) بند پی. بند پای. زنجیر و پای بند ستوران. ( آنندراج ).

( صفت ) ۱- آنکه پی و بنیاد دیوار بندد بنایی که دربستن پیهای در رفته مهارت دارد ۲- زنجیر و پای بند ستوران.

💡 به قهر ار بند بربندم کند دشمن جدا از هم به بوی دوست لبّیکم برآید از هر اعضایی

💡 به بند خود بود هر یک گرفتار که تقصیری در آنجا هست بسیار

💡 به بندگیت کسی کو چو نی میان بربست بسان سرو شد از بند بندگی آزاد

💡 عزیزی کو نیفتادست در بندی چه می‌داند که در کنعان اسیری را چه افتادست در چاهی

💡 چو بند نامه بگشاد و فروخواند ز دیده سیل بیجاده برافشاند

💡 دل وحشی است بندی من از علاقهٔ او با شیر در سلاسل با مرگ در کشاکش