ملکت طراز

ملکت طراز. [ م ُ ک َ طَ ] ( نف مرکب ) ملکت طرازنده. ملک آرا. آنکه مملکت را رونق و آرایش دهد:
افسرخدای خسرو، کشورگشای رستم
ملکت طراز عادل ملت فروز داور.خاقانی.

( صفت ) ۱ - آنکه کشور را زینت و رونق بخشد: [ افسر خدای خسرو کشور گشای رستم ملکت طراز عادل و ملت فروز داور. ] ( خاقانی. سج. ۲ ) ۱۸۹ - آنکه پادشاهی را زینت و رونق دهد.

💡 رخ دولت بفروز، آتش فتنه بنشان دل حکمت بزدای، آلت ملکت به طراز