فلک پناه

فلک پناه. [ ف َ ل َ پ َ ] ( ص مرکب ) پادشاهی بزرگ مرتبه که آستان او پناهگاه فلک است. ( فرهنگ فارسی معین ): حضرت رفیع و درگاه فلک پناه... ( لباب الالباب ).

( صفت ) پادشاهی بزرگ مرتبه که آستان او پناهگاه فلک است: حضرت رفیع و در گاه فلک پناه...

💡 مکان صرصر ز شبدیز تو در صحن فلک سازد پناه آتش ز شمشیر تو در قلب حجر گیرد

💡 بگریختم ز جور فلک در پناه یار منت خدای را که بلندست ماء/منم

💡 مرا خود از همه عالم پناه، درگه تست چه درگهی که فلک را بدوست پشت و پناه

💡 نه هیچ کار جهان در پناه او مشکل نه هیچ راز فلک از ضمیر او مستور