طین حر

طین حر. [ ن ِ ح ُرر ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) محمدبن عبدون گوید: طین حر طین علک خالص از رمل بود. مؤلف گوید: گِلی است نزدیک در شیراز و بشیرازی گل کوفی ( کرنی ؟ کربی ؟ ) خوانند و در طبیعت نزدیک به وی بود و آن را نیز بدین اسم خوانند و آن گل بغایت سبزرنگ است وچون بپوست بادام دخان کنند ازبهر خوردن لون را سرخ کند و طعم آن خوش بود و کمتر بریان ناکرده خورند. و علی بن ربن گوید: طین حر سرد و خشک بود به اعتدال نیکوبود جهت همه جراحتها. و اگر با سرکه بر گزندگی زنبور طلا کنند درد ساکن گرداند. ( اختیارات بدیعی ). طین نیشابوری. طین اکل. گل خالص بی ریگ. ( بحر الجواهر ). شامل طین اندلس و فارسی دانسته اند و مراد از آن خاک خالص است. طین قیمولیا.

💡 او نظر می‌کرد در طین سست سست جان همی‌گفتش که طینم سد تست

💡 بنگر که چیست بسته در این زندان زنده و روان به چیست چنین این طین

💡 از طین چو تویی آمد و چون احمد مُرسَل بر مرکز نورست شرف جوهر طین را

💡 آنگه که ایزد از طین آدم بیافرید اندر مکان طین عمر بود طین تو

💡 آن دو دیده‌روشنان بودند ازین وین دو را دیده ندیده غیر طین

💡 آزادگی بطینت او در سرشته شد آنگه که آفریده شد آدم ز آب و طین