رابطۀ هم نشینی

{syntagmatic relation/ syntagmatic relationship} [زبان شناسی] اصطلاحی بنیادی در زبان شناسی که نخستین بار سوسور برای اشاره به توالی عناصر حاضر در گفتار به کار برد متـ. هم نشینی syntagmatic

💡 مکن با زاغ و با سگ هم نشینی چو خواهی گلشن سیمرغ بینی

💡 دران ساعت بدانی و به بینی که با که کردهٔ این هم نشینی

💡 هم نشینی بود شه را رازجوی گفت شاها سر این با من بگوی

💡 هم نشینی با خدا خواهی اگر در عرش رب در درون اهل دل جا کن کمال این است و بس

💡 و با کسی هم نشینی کند که او را بخود نزدیک نمی کند. نزد کسی که بی نیازش نمی کند، اظهار فقر کند و پیرامن چیزی که وی را نرسد، سخن گوید.