دل گزای

دل گزای. [ دِ گ َ ] ( نف مرکب ) گزاینده دل. گزنده دل. که به دل گزند کند. که به دل گزند رساند. ( از لغت فرس اسدی ذیل گزای ). رجوع به گزای و گزاینده شود.

گزاینده دل. گزنده دل.

💡 چون بیابی مهر و کین: آن را ببین، این را ستر چون ببینی بخل و جود: این را گزین، آن را گزای

💡 این رنج دل که در تو رسید از قضای حق بدخواه ملک و خصم ترا جان گزای باد

💡 گر زهر جان گزای فراقش دلم بسوخت پازهر خواهم از همم سید همام

💡 گر شیر شرزه نیستی ای فضل کم شکر ور مار گرزه نیستی ای عقل کم گزای

💡 کین تو در دل چون مرگ بود روح گزای مهر تو در دل چون گنج بود آز کسل