دعای توجه

[ویکی فقه] دعای توجّه. دعای توجّه(دعای افتتاح،دعای استفتاح): دعای وارد شده در آغاز نماز است که قبل از قرائت خواند می شود.
دعای یاد شده با مضامین مختلف نقل شده است، از جمله: ۱) «وَجَّهتُ وَجهیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّمٰواتِ وَ الأرضَ، عالِمِ الغَیبِ و الشَّهادَةِ حَنیفاً مُسلِماً وَ ما انَا مِنَ المُشرِکینَ.انَّ صَلاتی وَ نُسُکی وَ مَحیایَ وَ مَماتی للّٰهِ رَبِّ العَالَمین، لاشَریکَ لَهُ وَ بِذ لِکَ امِرتُ وَ انَا مِنَ المُسلِمینَ» ۲)«وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ، حَنِیفاً مُسلِماً عَلیٰ مِلَّةِ ابراهیمَ و دینِ مُحَمَّدٍ وَ هُدیٰ عَلیٍّ امیرِ المُؤمِنینَ وَ مٰا أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ. إِنَّ صَلٰاتِی وَ نُسُکِی...» کاربرد فقهی عنوان دعای توجّه، در باب صلاة آمده است. احکام قرائت دعای توجّه۱)خواندن دعای توجّه پس از تکبیرة الاحرام و قبل از شروع قرائت،مستحب است.۲) افضل آن است که نخست، تکبیر های افتتاح، همراه دعاهای وارد شده پس از تکبیر سوم و پنجم خوانده شود و دعای توجّه پس از آخرین تکبیر (تکبیر هفتم) خوانده شود. ۳)خواندن دعای توجّه بنا بر تصریح برخی، برای مأموم ان نیز همچون امام، مستحب است به شرط آنکه مانع شنیدن قرائت امام نگردد.
[ویکی فقه] دعای توجّه(دعای افتتاح،دعای استفتاح): دعای وارد شده در آغاز نماز است که قبل از قرائت خواند می شود.
دعای یاد شده با مضامین مختلف نقل شده است، از جمله:
۱) «وَجَّهتُ وَجهیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّمٰواتِ وَ الأرضَ، عالِمِ الغَیبِ و الشَّهادَةِ حَنیفاً مُسلِماً وَ ما انَا مِنَ المُشرِکینَ.انَّ صَلاتی وَ نُسُکی وَ مَحیایَ وَ مَماتی للّٰهِ رَبِّ العَالَمین، لاشَریکَ لَهُ وَ بِذ لِکَ امِرتُ وَ انَا مِنَ المُسلِمینَ»
۲)«وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذِی فَطَرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ، حَنِیفاً مُسلِماً عَلیٰ مِلَّةِ ابراهیمَ و دینِ مُحَمَّدٍ وَ هُدیٰ عَلیٍّ امیرِ المُؤمِنینَ وَ مٰا أَنَا مِنَ الْمُشْرِکِینَ. إِنَّ صَلٰاتِی وَ نُسُکِی...»
کاربرد فقهی
عنوان دعای توجّه، در باب صلاة آمده است.
احکام قرائت دعای توجّه
۱)خواندن دعای توجّه پس از تکبیرة الاحرام و قبل از شروع قرائت،مستحب است.۲) افضل آن است که نخست، تکبیر های افتتاح، همراه دعاهای وارد شده پس از تکبیر سوم و پنجم خوانده شود و دعای توجّه پس از آخرین تکبیر (تکبیر هفتم) خوانده شود. ۳)خواندن دعای توجّه بنا بر تصریح برخی، برای مأموم ان نیز همچون امام، مستحب است به شرط آنکه مانع شنیدن قرائت امام نگردد.

💡 - آن‌ها علاقهٔ زیادی به شوخی و بازی با کلمات و طرح معما داشتند و در آن زمان بزرگترین جشن سال جشن نوروز بود تعطیلات و روزهای رسمی دیگر نیز همان‌هایی بود که امروز نیز داریم اما با توجه به موقعیت آن زمان و فراقت بیشتری که مردم داشتند و با توجه به اینکه احتمالات آن زمان سرگرمی کمتری داشت این جشن‌ها و تعطیلات مفصل تر از امروز برگزار می‌شد فرانکلین می‌گوید روز عید قربان سرود مخصوص خوانده می‌شد که همهٔ ایرانیان آن را از حفظ می‌دانستند شاید منظور دعای مذهبی عید قربان بوده‌است.

💡 لوئیس می‌گوید به‌طور خلاصه، در انجمن و جمع رندان خبری نیست، اما حقیقت آن باید پنهان بماند؛ یا این‌که مردم آنان را نصیحت کنند تا روش‌های خود را اصلاح نمایند. بااین‌همه، باید توجه داشت که برای «فضول» و «زاهد» هیچ راهی وجود ندارد که از کوچهٔ رندان به سلامت بگذرد، جز آنکه به رسوایی منتهی می‌شود. رند را به بدنامی عیب می‌نهند و اهمیتی نمی‌دهد و اگر یک بار با او بنشینند، آنان نیز بدبین خواهند شد. عشق روش رندان است، تقدیر آنان عشق ورزیدن است و رنج کشیدن در راهش. حافظ آشکارا رندِ مست بودن و بدنامی را پذیرفته‌است و مخاطب را به چالش می‌کشد تا یک نفر را در شهر نشان دهد که این‌گونه نیست. او همچنین ادعا می‌کند که رند از طریق خلوص قلبش، درها را با دعای خود باز می‌کند. آرامگاه حافظ زیارتگاهی است که رندان جهان به زیارتش می‌روند. نباید این نتیجه حاصل شود که این رندی پس از این‌همه، یک آزادی‌خواهی نمادین است، حافظ در جای دیگر می‌گوید که گاهی دیگران اعمال رندانهٔ او را درک می‌کنند و بااین‌حال گناهان او را می‌بخشند و خطاهای او را پوشش می‌دهند.