دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] عبدالقادر اهری از حکمای قرن هفتم است که یک اثر از او با نام «الأقطاب القطبیة» یا «البلغة فی الحکمة» که متنی فلسفی مبتنی بر آرای شیخ اشراق یا لااقل تأثیرپذیرفته از آرای اوست برجای مانده است.
نام کامل او «عبدالقادر بن حمزه بن یاقوت اهری» است. اطلاعات ما درباره او منحصر است به آنچه ابـن فـوطی در مجمع الآداب فی معجم الألقاب ذکـر کـرده است. ابـن فوطی، عبدالقادر اهری را چنین معرفی می کند: از حکمای صوفی متأله بود، در جوانی در جستجوی تجرید و تحصیل سفر کرد و به خراسان و فـارس رفـت و در هرات نزد امام فخر رازی درس خواند و در ایام مستنصر بـالله وارد بـغداد شد.
پس ازاینکه از سفر طولانی اش برگشت، بهاءالدین کلیبری از او دعوت کرد و مدرسه ای نیکو برای او آماده ساخت و فرزندانش را در آن مدرسه برای تـحصیل بـه اهـری سپرد و معاش او را تأمین کرد، اهری مدتی در آنجا بود سپس بـه اهر برگشت و به تدریس پرداخت و جماعتی از طالبان علم از محضر او استفاده کردند. وفات او در اواخر سال 657ق بوده است.
اسدی، حسن، «عبدالقادر اهری و شیخ اشراق»، پایگاه مجلات تخصصی نور (نورمگز)، فصلنامه اشراق، بهار و تابستان 1386، شماره 4 و 5، صفحه 51 تا 62.
