انگِریزی واژهای است که به معنای منسوب به انگلستان یا وابسته به مردم، فرهنگ یا زبان کشور انگلستان به کار میرود. این واژه در متون کهن فارسی نیز دیده میشود و صورت دیگری از آن، «انگِلیسی» است که امروزه در زبان فارسیِ معیار رایجتر است. در گذشته، کاربرد «انگریزی» در متون ادبی و تاریخی، بهویژه در دورهٔ قاجار و اوایل پهلوی، رایج بوده و به مرور زمان جای خود را به صورت امروزیتر «انگلیسی» داده است.
در حوزهٔ زبانشناسی، «انگریزی» یا «انگلیسی» به زبان رسمی مردم انگلستان و بخش بزرگی از کشورهای دیگر اشاره دارد؛ زبانی که امروزه به عنوان یکی از پرکاربردترین زبانهای بینالمللی شناخته میشود. این زبان نقش مهمی در زمینههای علمی، فرهنگی و سیاسی جهان ایفا میکند و دانستن آن برای ارتباطات جهانی و دسترسی به منابع علمی و فرهنگی، ضروری شمرده میشود.
از نظر تاریخی، تأثیر زبان انگلیسی بر واژگان و شیوههای نگارشی فارسی مدرن نیز قابل توجه است. بسیاری از واژهها و اصطلاحات علمی، فنی و فرهنگی از طریق انگلیسی وارد فارسی شدهاند و در ساختار زبانی و گفتاری جامعهٔ معاصر نقشی مؤثر یافتهاند. بدین ترتیب، واژهٔ «انگریزی» در کنار صورت امروزیتر آن، یادگاری از تحولات تاریخی و زبانی در مسیر گسترش روابط فرهنگی میان ایران و جهان غرب به شمار میآید.