امان در قران

[ویکی فقه] امان در قرآن. امان به معنای تضمین امنیت کافران از سوی امام مسلمین، نایب او یا افراد مسلمان است.
واژه اَمان در لغت به معنای آرامش یافتن و برطرف شدن ترس و آرامش دادن و برطرف کردن ترس و در اصطلاح فقهی به معنای تأمین جانی و مالی کافر از سوی حاکم اسلامی یا مسلمانان است. استیمان و استجاره نیز به معنای درخواست پناهندگی از سوی کافر آمده است و به مسلمانی که امنیت کافر را تضمین می کند «آمِن» و «جار»، و به کافری که طلب تأمین می کند «مستأمِن» و «مستجیر» می گویند.
نداشتن کتابی مستقل درباره امان
درباره عقد اَمان کتابی مستقل در فقه همانند آنچه در سایر عقود (بیع، اجاره، مضاربه و...) رایج است، نیامده و با آن که به تصریح فقها عقدی مستقل است به صورت بحثی فرعی در کتاب جهاد مطرح شده است. این عقد از طرف «آمن» با عباراتی صریح همچون «أمّنتُک»، «آجرتک» یا هر عبارت، ترجمه، کنایه یا اشاره ای که مقصود را بفهماند منعقد می شود.
حکم امان در نظر مسلمانان
حنفیّه اَمان را عقد جایز ولی امامیّه، زیدیّه و بیش تر اهل سنّت آن را از جانب مسلمانان لازم و از سوی کافر، جایز شمرده اند.
تاریخچه امان در بین اقوام
...

💡 این بیانیه به اتفاق آرا در کنفرانسی به میزبانی ملک عبدالله در امان در سال ۲۰۰۵ توسط ۲۰۰ عالم برجسته اسلامی به تصویب رسید. در آن بر سه نکته تأکید شد:

💡 قضا از بیم جان گیرد مکان در ظلّ زنهارش قدر از خوف سر جوید امان در زیر فرمانش

💡 رامی امان در سال ۱۹۷۴ در قاهره متولد شد و در سال ۱۹۹۹ از دانشگاه آمریکایی قاهره فارغ‌التحصیل شد.

💡 پس اى برادر! با تمام توان علم را پاس دار و مكانتش را با به كارگيرى آن در فهمدين، حفظ كن. بر تو باد به تلاش بى امان در فراگيرى آن. در جهتتكميل علم، از پرسش - هيچ گاه - ملول مشو.

💡 آسمان عمر پیما از نهیب تیغ تو با تو از بهر امان در عهد و پیمان آمدست