اتش بجان

( آتش بجان ) آتش بجان. [ ت َ ب ِ ] ( اِ مرکب ) غم و سوزش و شوق محبت. ( برهان ). و آتش بجان گرفته، نفرینی است.

( آتش بجان ) غم و سوزش عشق و محبت

💡 نسوزم چون بداغ شوق وصلت کافکند آتش بجان دانه لب تشنه شوق حسرت باران

💡 زاده های طبع بحرآسای واعظ بعد ازو از یتمی خلق را آتش بجان می افگنند

💡 عجم از نغمه ام آتش بجان است صدای من درای کاروان است

💡 از آن زهر جانسوز سودی ندید زد آتش بجان، لیک دودی ندید!

💡 آذر ز شکوه ی دلم، آتش زدی بجان؛ من چون کنم؟ زده است دل آتش بجان تو!

💡 نماید آنچه هست این وادی گل؟ درون لالهٔ آتش بجان چیست؟