[ویکی فقه] ابر در قرآن. ابر به معنای توده ذرّات بخارِ آبِ متصاعد از زمین می باشد.
قرآن واژه های گوناگونی در مورد ابر به کار برده که هر یک به نوعی خاص از ابر یا به یکی از ویژگی های آن اشاره دارد.
← سحاب
۱. ↑ مفردات، ص ۳۹۹، «سَحَب».
فرهنگ و معارف قرآن، مقاله ابر.
...
💡 باد در آشوب او بِنهُفت گویی شنبلید ابر در آسیب او بِسرِشت گویی زعفران
💡 و كوه ها را مى بينى و مى پندارى كه بى حركتند، در حالى كه آنها همچون ابر در حركتند. (اين ) صنعت (ماهرانه ) خداست كه هر چيزى را با دقّت ساخته است، او به هرچه انجام مى دهيد آگاه است.
💡 تُنُکمِه یا میغ مجموعهای از قطرات خیلی ریز آب با تکیههای کوچک یخ است. از نظر کلی، ابر و مه تفاوتی ندارند؛ فقط مه در قسمتهای پایین و ابر در نواحی بالای جو تشکیل میشود.
💡 شرابی خورد غنچه از هوای ابر در پرده صبا ناگه لبش بوسید و بویش در دهان آمد
💡 جود صائب در زمان تنگدستی خوشنماست ورنه کار ابر در جوش بهار، افشاندن است
💡 پس از مدت كوتاهى ابرى ظاهر شد و بر سر آنها سايه افكند و آن دو در سايه ابرمسافتى طولانى راه پيمودند، تا اينكه به دو راهى رسيدند.جوان از راهى، و راهب بهراهى ديگر رفت. و آن ابر در مسير حركت جوان قرار گرفت و راهب در آفتاب سوزان ماند.