لغت نامه دهخدا
خار زرد. [ رِ زَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گیاهی است بیابانی، عَرفَج. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( المنجد ). رجوع به عرفج شود.
خار زرد. [ رِ زَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) گیاهی است بیابانی، عَرفَج. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( المنجد ). رجوع به عرفج شود.
💡 ۲- منطقة جنوب و جنوب غربی که شامل تپه ماهور و تپههای نسبتاً مرتفع هستند. گیاهان موجود در این منطقه شامل گونههایی مثل، درمنه، تلخهبیان، خار زرد و خار بادبر، بومادران، سالیکورنیا و سالسولا، اسپند، درمنه دشتی، بادبرو … میباشد.
💡 توجه به شرایط اقلیمی و جغرافیایی این منطقه در ارتفاعات کوهستانی و دشتهای کم ارتفاع پوشش گیاهی متنوع دارد که از این میان میتوان به جنگلهای بلوط، بنه، بادام کوهی، ارژن، زالزالک، انجیر کوهی، آلوچه وحشی و نیز گیاهان دارویی از جمله آویشن، جاشیر، ریواس، کما، گون، موسیر، بلهر، لبو، لاله واژگون، بومادران و گونههای دیگر از جمله کنگر، خارشتر، خار زرد، اسپند اشاره کرد.