باگیر. ( اِخ ) نام دیهی در خراسان قدیم. آقای پورداود گوید: آثار نسا در خراسان نزدیکی دیهی بنام باگیر در نوزده هزارگزی مغرب اشک آباد دیده میشود. نام دیه باگیر از مأخذ روسها بنظر نگارنده رسید و شاید همان باجگیر ( باجگیران ) باشد که در سرحد ایران و ترکستان و روسیه است. در روی نقشه های مختلف باژیر نوشته شده است. ( فرهنگ ایران باستان ص 284 ).
نام دهی از خراسان
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 او از نسل هنرمندان روسی بود که هنر را تحت نظر استادان روسی و در مدرسه هنری روسیه فراگرفت و در دهه ۱۹۳۰ به ترکمنستان مهاجرت کرد. آنها هنر سنتی ترکمنی را با استفاده از ترکیب رنگهای هنر بومی و آموختههایشان در مدارس هنری روسیه پابرجا کردند. آثاری از چورینکو در سال ۱۹۳۴ م. در نمایشگاهی به نمایش درآمد و از نمونههای برجستهٔ نقاشی ترکمن بهشمار میروند. چرینکو فرهنگ و جزییات زندگی مردم ترکمن را مورد مطالعه قرار میداد و به دنبال ماهیت طبیعی آنها در زندگی درونی شان بود. پرترهها، منظرهها و ترکیب بندیهای تاریخی او، بازتابی از جذابیت و فرهنگ این کشور بود. او پرترههای سفارشدهنده نورجمال ارساریوا و هنرمند ملی کشور، آلتی کارلیف را نقاشی کرد. نقاشیهای او به نامهای اسمیتی (۱۹۲۸)، بی: قدرتهایی که میباشند (۱۹۴۰)، سواراکاران جسور (۱۹۴۴–۱۹۴۶)، و بهار در باگیر (۱۹۴۷) منعکسکننده دگرگونیهای اجتماعی است که ترکمنستان در دوره شوروی در نیمه اول قرن بیستم تجربه کرد. آثار او در مجموعههای هنری موزه هنرهای زیبای ترکمنستان دیده میشود. در سال ۱۹۴۵م. او به عنوان یک کارگر هنری افتخاری ترکمن اس اس آر تبدیل شد.
