بازدارندگی هسته ای

💡 برخلاف شرایط یک اولتیماتوم، سناریوی بازدارندگی محدودیت های خاصی از نظر زمان، مکان یا عمل ندارد و اگرچه ممکن است تهدیدی وجود داشته باشد، اما تضمین رسمی اجرای آن وجود ندارد. سناریوی بازدارندگی هسته ای (به ویژه ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در جنگ سرد) نمونه خوبی از این مفهوم است: در حالی که هر دو کشور ذخیره قابل توجهی از سلاح های هسته ای را با هدف یکدیگر حفظ می کردند، هدف این بود که از درگیری آشکار جلوگیری شود ( حلقه بسته)، و اینکه هیچ شرط رسمی برای شروع درگیری هرگز ایجاد نشده است، مگر به تلافی طرف مقابل که شروع به حمله کرده است. در شرایط اولتیماتومی، مانند بحران موشکی کوبا، اگر برخی از خواسته ها / محدودیت ها مستقل از آن توانایی تلافی جویانه که نقطه ثابتی برای بازگشت ندارد - انطباق یا جنگ، برآورده نشود، هر یک از کشورها استفاده از سلاح هسته ای را تهدید می کند.

💡 با واگذاری ماموریت بازدارندگی هسته ای به نیروی دریایی سلطنتی، نگهداری ناوگان بزرگ بمب افکن V قابل توجیه نبود. تعدادی از ویکتورها برای شناسایی راهبردی با استفاده از ترکیب رادار، دوربین و سایر حسگرها، اصلاح شدند. قبل از معرفی پولاریس، برخی از ویکتورها به تانکر سوخت‌رسان هوایی تبدیل شده بودند تا جایگزین والیانت‌ها شوند. بعدا نیز تعداد بیشتری به تانکر سوخت‌رسان تبدیل شدند و برخی از این ویکتورها که تغییر کاربری داده شده بودند، در طول حملات بلک باک در جنگ فالکلند، به بمب‌افکن‌های والکان سوخت‌رسانی کردند.

💡 استراتژی‌های بازدارندگی هسته‌ای در روابط بین‌الملل با هدف جلوگیری از وقوع جنگ‌های ویرانگر از طریق تهدید به پاسخ متقابل طراحی شده‌اند.

💡 بسیاری از تحلیلگران سیاسی معتقدند که تقویت توانمندی‌های بازدارندگی هسته‌ای می‌تواند تعادل قدرت را در مناطق بحرانی جهان به گونه‌ای تغییر دهد.

💡 بحث‌های مربوط به خلع سلاح و محدود کردن بازدارندگی هسته‌ای همواره یکی از چالش‌های اصلی در نشست‌های سازمان ملل متحد بوده است.