ابوالفضل تهرانی

[ویکی فقه] تهرانی، ابوالفضل، عالم جامع و مؤلف شیعی قرن سیزدهم و چهاردهم است.
در ۱۲۷۳ در تهران به دنیا آمد. از آن جا که اصل وی از شهر نور بوده، ابوالفضل نوری نیز خوانده شده است. برخی منابع نام او را احمد ذکر کرده و ابوالفضل را که بدان مشهور است، کنیه اش دانسته اند؛ اما با توجه به این که فرزندش، میرزا محمد ثقفی از این موضوع اظهار بی اطلاعی کرده و نیز از خود وی نقل شده که پدرش پیش از تولد او نامش را ابوالفضل تعیین کرده بوده است، نمی توان آن را درست دانست. پدر میرزاابوالفضل، میرزاابوالقاسم تهرانی، از جهت انتساب به دایی خود، محمودخان کلانتر، به کلانتری شهرت یافت و فرزندش، ابوالفضل، به این نام نیز خوانده شده است.
دوران تحصیلی میرزا أبو الفضل
میرزاابوالفضل در کودکی تحصیل علوم دینی را آغاز کرد. او نخست علوم و فنون مقدماتی را نزد پدر خود آموخت، تا جایی که پیش از بلوغ، آنها را کاملاً فراگرفته بود، آنگاه تحصیل فقه و اصول را در دورة سطح آغاز کرد و پس از آن دوره خارج را نزد سیدمحمد صادق طباطبایی و میرزا عبدالرحیم نهاوندی گذراند و به درجة اجتهاد رسید، فلسفه و عرفان را نیز از آقا محمدرضا قمشه ای و میرزا ابوالحسن جلوه فراگرفت.
هجرت میرزا أبو الفضل و ادامه تحصیلات
میرزاابوالفضل در ۱۳۰۰ رهسپار نجف شد و چندین ماه در آن جا ماند و در درس میرزا حبیب اللّه رشتی شرکت کرد، سپس به دعوت مرجع تقلید آن زمان، میرزا محمدحسن شیرازی (میرزای شیرازی)، به سامرا رفت و در آن جا اقامت گزید و چند سال از درس فقه و اصول وی بهره برد و از نزدیکان او به شمار آمد.
سفر به حجّ
...
[ویکی شیعه] میرزا ابوالفضل تهرانی (۱۲۷۳ــ۱۳۱۷ق)، عالم و مؤلف شیعی قرن چهاردهم. او به میرزا ابوالفضل مجتهد کلانتر و ابوالفضل نوری نیز شناخته می شود. تهرانی تحصیلات خود را در شهرهای تهران، نجف و سامرا تکمیل کرد و از محضر عالمانی همچون سید محمد صادق طباطبایی و سید محمدحسن حسینی شیرازی بهره برد. وی پس از رسیدن درجه اجتهاد، در تهران اقامت گزید و به فعالیت های علمی و تبلیغی اشتغال ورزید. شفاء الصُدور فی شرح زیارة العاشور، حاشیة الاسفار و مُنیة البصیر فی بیان کیفیة الغدیر، عناوین برخی از آثار اوست. به همت او نخستین فعالیت های آموزشی در مدرسه سپهسالار آغاز شد.
ابوالفضل تهرانی در ۱۲۷۳ق در تهران به دنیا آمد. از آنجا که اصل وی از شهر نور بوده، ابوالفضل نوری نیز خوانده شده است. برخی منابع نام او را احمد ذکر کرده و ابوالفضل را که بدان مشهور است، کنیه اش دانسته اند؛ اما با توجه به اینکه فرزندش، میرزا محمد ثقفی، از این موضوع اظهار بی اطلاعی کرده و نیز از خود وی نقل شده که پدرش پیش از تولد او نامش را ابوالفضل تعیین کرده بوده است، نمی توان آن را درست دانست.
پدر میرزاابوالفضل، میرزاابوالقاسم تهرانی، از جهت انتساب به دایی خود، محمودخان کلانتر، به کلانتری شهرت یافت و فرزندش، ابوالفضل، به این نام نیز خوانده شده است.

💡 آقابزرگ تهرانی، فاضل تونی، میرزا طاهر تنکابنی و محمد علی کاتوزیان از دوستان وی بودند. محدث ارموی نیز از دوستان نزدیک وی بود. سید نصرالله در زمینه تصحیح آثار ارزنده دانشمندان سابق جزو محققان برجسته بود و دیگران را نیز به این کار تشویق می‌کرد؛ مثلاً ایشان عامل اصلی تحریض محدث ارموی به چاپ دیوان شیخ ابوالفضل تهرانی بود. وی همچنین از دوستان اعتصام الملک پدر پروین اعتصامی بود و از پروین اعتصامی نیز یاد می‌کند که در محفل آنان می‌آمد. سید نصرالله همچنین به همراه میرزا طاهر تنکابنی و فاضل تونی از یاری دهندگان محمد حسین خان ذکاء الملک در ترجمه و تفسیر شِفای ابن سینای خراسانی بود. اما در بین تمامی دوستانش بیش از همه با علامه شیخ آقابزرگ ساوجی دوستی صمیمانه‌ای داشت. ساوجی از عرفا و فلاسفه بزرگ عهد خویش بود و در شهر مقدس قم آرمیده‌است.

💡 میرزا ابوالفضل تهرانی (۱۲۷۳ تا۱۳۱۷قمری)، نویسنده و عالم قرن چهاردهم بود. او در تهران، نجف و سامرا درس خواند.