ابوالبقاء عنوانی است که در طول تاریخ اسلامی به چندین تن از علماء و ادبای برجسته اطلاق شده است. در اینجا به سه تن از شخصیتهای مهم و شناختهشدهای که این کنیه را داشتهاند، اشاره میشود. ابوالبقاء عکبری با نام کامل محبالدین عبدالله بن حسین بن عبدالله (۵۳۸–۶۱۶ قمری/ ۱۱۴۳–۱۲۱۹ میلادی)، از علمای نامدار در زمینه نحو و فقه بود که به مذهب حنبلی وابستگی داشت. وی در عکبرا زاده شد و بیشتر عمر خود را در بغداد به تحصیل و تدریس علوم ادبی و فقهی گذراند. از مهمترین آثار او میتوان به «اللباب فی علل البناء و الإعراب» و شرحهای ارزشمند بر اشعار مشهور عربی اشاره کرد.
ابوالبقاء کفوی، ایوب بن موسی حسینی کفوی (۱۰۲۸–۱۰۹۵ قمری/ ۱۶۱۹–۱۶۸۴ میلادی)، ادیب، لغوی و فقیه حنفی بود که در منطقه کفا در آناتولی به دنیا آمد و در قسطنطنیه فعالیت علمی داشت. شهرت او بیشتر به دلیل تألیف دانشنامه جامع الکلیات است که دایرهالمعارفی از علوم مختلف از جمله لغت، فقه، فلسفه و تاریخ به شمار میرود. آثار او نشاندهنده تسلط عمیق بر فرهنگ اسلامی و ادبیات عربی است.
هبةالله ابوالبقاء حلی، معروف به هبةالله بن ناصر، از محدثان و مورخان امامی قرن پنجم و ششم قمری به شمار میرود. وی در حلّه میزیست و به گردآوری و نقل روایات تاریخی و حدیثی شهرت داشت. از جمله آثار برجسته او کتاب المحصول فی علم الأصول است که در زمینه اصول فقه نگاشته شده و جایگاه علمی او را در میان عالمان شیعه تثبیت میکند.
ابوالبقاء. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) کنیت ابن صایغ یعیش بن علی. رجوع به ابن صایغ موفق الدین... شود.
ابوالبقاء. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) حسینی کفوی. او راست کتابی در لغت عرب، معروف بکلیات ابی البقاء و آنرا به نام مصطفی پاشای وزیر کرده است.
ابوالبقاء. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) خالد ثانی، پانزدهمین از سلاطین بنی حفص. رجوع به خالدبن ابراهیم... شود.
ابوالبقاء. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) کنیت خالدبن یحیی بن ابراهیم، هشتمین از پادشاهان بنی حفص در تونس. رجوع به خالدبن یحیی شود.
ابوالبقاء. [ اَ بُل ْ ب َ ] ( اِخ ) محب الدین عبداﷲبن ابی عبداﷲالحسن بن ابی البقاء عبداﷲبن حسین عکبری، و کنیت او ابوفضیل ادیب نحوی فقیه و حاسب حنبلی. مولد او بغداد به سال 538 هَ. ق. او در نحو شاگرد ابن خشاب و یحیی بن نجاح بود. وقتی تدریس مدرسه نظامیه را با شرط قبول مذهب شافعی بدو دادند و او سر باززد. وی در کودکی بعلت آبله نابینا گشت، گویند کتب را بر او میخواندند و او مطالب را در ذهن خویش فراهم می آورد و سپس بکاتب املا میکرد و طریقه تألیف او بدین گونه بود. وفات او در 616 هم به بغداد بود. او راست: شرح کتاب ایضاح ابوعلی فارسی. شرح دیوان متنبی معروف بشرح عکبری.شرح لمع ابن جنی. شرح مفصل زمخشری. شرح خطب ابن نباته. کتاب اعراب القرآن موسوم به تفسیرالتبیان. کتاب اعراب الحدیث. کتاب اعراب الحماسة. شرح مقامات حریری.
[ویکی فقه] ابوالبقاء (ابهام زدایی). ابوالبقاء ممکن است اسم برای اشخاص ذیل باشد: • ابوالبقاء عکبری، محب الدین عبداللـه بن حسین بن عبداللـه (۵۳۸-۶۱۶ق/۱۱۴۳-۱۲۱۹م)، نحوی و فقیه حنبلی• ابوالبقاء کفوی، ایوب بن موسی حسینی کفوی (۱۰۲۸-۱۰۹۵ق/۱۶۱۹-۱۶۸۴م)، ادیب، لغوی و فقیه حنفی• هبة الله ابوالبقاء حلی، هبة اللّه بن ناصر، محدّث و مورخ امامی قرن پنجم و ششم
...