قفو

قفو. [ ق َف ْوْ ] ( ع مص ) پیروی کردن و در پی رفتن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || بر کار تباه انداختن کسی را. ( منتهی الارب ). || کسی را به زنای صریح بازخواندن. || پس گردن کسی زدن. || متهم کردن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || دشنام دادن به فحش و بدی صریح. در حدیث است: لا حد الا فی القفو البین. ( منتهی الارب ). || برگزیدن. || نابود گردانیدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || نواله و بخش نهادن به جهت مهمان. ( منتهی الارب ). || ( اِ ) سوزانی است که وقت باران برانگیخته شود. ( منتهی الارب ). گرمی که هنگام باران خیزد. ( اقرب الموارد ).
قفو. [ ق َف ْوْ ] ( اِخ ) موضعی است. ( معجم البلدان ).
قفو. [ ق ُ ف ُوو ] ( ع مص ) به همه معانی رجوع به قَفْو شود.

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۵(بار)
(بر وزن فلس) در پی آمدن. گویند:«قَفااَثَرَهُ قَفْواً: تَبَعَهُ» تَقِفْیَة تابع کردن و کسی را در پشت سر دیگری قراردادن است. اصل قفو از قفا(پشت گردن) است. به موسی کتاب دادیم و از پی او پیامبرانی فرستادیم.. طریقه‏ها و شریعتهاست. *. یعنی تبعیت و پیروی مکن از آنچه نمی‏دانی. معنی آیه در «فؤاد» گذشت.

💡 و به اين ترتيب، نهى از پيروى از غير علم معنى وسيعى دارد كه مسائلى اعتقادى و گفتارو شـهادت و قضاوت و عمل را شامل مى شود، و اينكه بعضى از مفسران آن را به بخشى ازايـن امـور مـحـدود كـرده انـد دليل روشنى ندارد، زيرا لا تقف از ماده قفو (به وزن عفو) بهمـعـنـى دنباله روى از چيزى است، و مى دانيم دنباله روى از غير علم، مفهوم وسيعى دارد كههمه آنچه را گفتيم شامل مى شود.