فالقى

💡 حديث: 7 و بهذاالاسناد عن محمد بن احمد عن محمد بن الحسين عننصر بن مزاحم عن عمر بن سعد عن محمد بن يحيى الحجازى عناسماعيل بن داود ابى العباس الاسدى عن سعيد بنالخليل عن يعقوب بن سليمان قال: سمرت انا و نفر ذات ليله فتذاكرناقتل الحسين عليه السلام فقال رجل من القوم: ما تلبس احد بقتله الا اصابه بلاء فى اهله وماله و نفسه فقال شيخ من القوم فهو و الله ممن شهد قتله و اعان عليه فما اصابه الىالان امر يكره فمقته القوم و تغير السراج و كان دهنه نفطا فقام اليه ليصلحه فاخذتالنار باصبعه فنفخها فاخذت بلحيته فخرج يبادر الى الماء فالقى نفسه فى النهر وجعلت النار ترفرفت على راسه فاذا اخرجه احرقته حتى ما لعنه الله.

💡 فالقى عصاه فاذا هى ثعبان مبين. يعنى عصاى خود بيفكند، بناگاه آن عصا اژدهايىپديدار شد. (اعراف / 107 و شعراء/ 32).

💡 پس از آنکه موسی پیامبر از مواجهه با حقیقت ترسید، خداوند فالقى و آنچه را که لازم بود به او نشان داد تا آرام بگیرد.

💡 او در میان جمعیت انبوه ایستاده بود و ناگهان فالقى و تمام دانش و حکمت خود را در قالب سخنانی بلیغ به گوش همگان رساند.

💡 داستان سقوط آن ستاره درخشان به گونه‌ای بود که گویی آسمان فالقى و آن جرم بزرگ را به درون اقیانوس‌های تاریک و بی‌انتها پرتاب کرد.