شیطان شیم

واژه «شیطان‌شیم» یک صفت مرکب در زبان فارسی است که برای توصیف فردی با خوی و رفتاری بسیار ناپسند، فریبکارانه و بدخواهانه به کار می‌رود. این ترکیب از دو بخش «شیطان» و «شیم» ساخته شده است و در مجموع معنای «شیطان‌صفت»، «شیطان‌خوی» یا «دیوخوی» را می‌رساند. هنگامی که کسی را شیطان‌شیم می‌نامند، مقصود آن است که او دارای ویژگی‌هایی مانند حیله‌گری، بداندیشی، فتنه‌انگیزی، فریبکاری و گرایش به انجام کارهای ناپسند است. این واژه بیشتر جنبه ادبی و توصیفی دارد و در متون کهن فارسی برای نکوهش افرادی به کار می‌رفته که رفتار و کردار آنان از دید گوینده یا نویسنده بسیار ناپسند و زیان‌آور بوده است. در ادبیات فارسی، شیطان نماد گمراهی، نیرنگ و بدخواهی به شمار می‌آید و به همین دلیل، نسبت دادن این صفت به یک انسان بیانگر شدت نکوهش و سرزنش اوست. کاربرد این واژه نشان می‌دهد که فرد مورد نظر نه‌تنها مرتکب رفتارهای نادرست می‌شود، بلکه در اندیشه و منش نیز به سوی بدی و فساد گرایش دارد. بنابراین، «شیطان‌شیم» به شخصی گفته می‌شود که دارای سرشتی فریبکار، بدخواه، فتنه‌جو و ناپسند است و از نظر اخلاقی به شیطان‌صفت یا دیوخوی توصیف می‌شود.