شب تجلی

💡 سواد زلف ز رخسار بر فشان و بگو: «بماهتاب چه حاجت شب تجلی را؟»

💡 ماه و پروین از خجالت رخ فرو پوشد اگر آفتاب آسا کند در شب تجلی روی تو

💡 از روی تو فروزد شمع سرای عیسی وز عارض تو خیزد نور شب تجلی

💡 در ادبیات عرفانی و تصوف، شب تجلی به لحظاتی اشاره دارد که روح انسان در خلوت خود با حقیقت مطلق و خداوند روبرو می‌شود.

💡 شاعر در اشعار خود، شب تجلی را نمادی از بیداری معنوی و رسیدن به درک عمیق از هستی و جهان هستی به کار می‌برد.

💡 مومنان در آن شب‌های خاص، با عبادت و مراقبه تلاش می‌کنند تا در فضای معنوی، به تجربه شب تجلی و نزدیکی به منبع نور دست یابند.