«سورو» محلهای تاریخی واقع در غرب شهر بندرعباس، مرکز استان هرمزگان در جنوب ایران است و از دیرباز یکی از مناطق مسکونی و تجاری مهم این منطقه به شمار میرفته است. اهمیت این منطقه در طول تاریخ به موقعیت جغرافیایی و نزدیکی آن به جزیره هرمز و مسیرهای تجاری جنوبی ایران بازمیگردد.
در گذشته، این منطقه به عنوان یک بندر کوچک در مقابل جزیره هرمز فعالیت میکرد و در اسناد تاریخی به عنوان دهکده ماهیگیری یا بندری در مسیر راه تجاری هرمز به فارس ثبت شده است. این جایگاه بندری، نقش آن را در داد و ستد دریایی برجسته میکرد.
از این محله سکههای متعددی مربوط به دورانهای مختلف تاریخی مانند هخامنشی، ساسانی، صفوی و قاجاریه به دست آمده است که امروزه در موزه بندرعباس نگهداری میشوند. این مسکوکات نشان میدهند که سورو دارای ضرابخانه و فعالیتهای اقتصادی مهم بوده است.
بافت تاریخی این منطقه با ۸۷ هکتار مساحت، دومین بافت تاریخی شهر بندرعباس محسوب میشود و در سال ۱۳۸۸ توسط شورای عالی شهرسازی و معماری کشور به ثبت رسیده است. این بافت شامل معماری سنتی، کوچهها و بناهای تاریخی مرتبط با زندگی شهری در دورههای مختلف است.
در گذشته، شمال محله سورو نخلستانهای وسیع شامل هزاران نخل و درختانی مانند کنار، کرت، کهور، گز و خرگ وجود داشته و مردم تابستانها به مدت چند ماه در این نخلستانها به فعالیتهای کشاورزی مشغول میشدند. این نخلستانها بخشی از اقتصاد و زندگی ساکنان بندر را تشکیل میدادند.
تاریخ این منطقه با بندر هرمز قدیم، جزیره هرمز، جرون و گامرون گره خورده و همواره به دلیل نزدیکی به مسیرهای دریایی و تجاری، اهمیت استراتژیک و اقتصادی خود را حفظ کرده است. سورو در دورههای مختلف یکی از مراکز داد و ستد مهم خلیج فارس محسوب میشده است.
حضور اقوام مختلف مانند فارس، هندی، عرب و آفریقایی در این منطقه باعث تنوع فرهنگی و هنری منطقه شده است. صنایع دستی مانند زریدوزی، شکبافی، وددودوزی، بادلهدوزی و گلابتوندوزی از جمله هنرهای سنتی این محله هستند که بخش مهمی از فرهنگ محلی را تشکیل میدهند.
