سر فراختن

سر فراختن. [ س َ ف َ ت َ ] ( مص مرکب ) سر افراختن. گردن کشیدن. برخاستن. بالا رفتن:
سر فرازد چو نیزه هر مردی
که میان جنگ را چو نیزه ببست.مسعودسعد.سرفکنده شدم چو دختر زاد
بر فلک سر فراختم چو برفت.خاقانی. || فخر کردن. بالیدن:
سر برآوربه سر فراختنی
در جهان خاص کن به تاختنی.نظامی.

💡 ور سر فراختن ز بزرگی و همت است باید به مدح صدر اجل سر فراختن