زغب

لغت نامه دهخدا

زغب. [ زَ غ َ ] ( ع مص ) موی ریزه زرد برآوردن چوزه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). موی ریزه زرد برآوردن کودک و جوجه. ( از اقرب الموارد ). زغب الصبی زغباً ( از باب سمع )؛ روئید زغب آن کودک. و کذلک الشیخ و زغب الفرخ؛ زغب برآوردن آن چوزه. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) موی ریزه زرد چوزه و جز آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). پرز و موی ریزه زرد چوزه و جز آن. ( ناظم الاطباء ). موی مرغ بچگان را گویند که از خایه برآید، بر تن ایشان باشد. ( ذخیره خوارزمشاهی، یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || آنچه اول نمایان شود از موی و پر. || آنچه باقی بماند از موی بر سر پیر بعد افتادن و تنک گردیدن موی سر او. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). و به قولی موی ریزه های کوچک بر پر جوجه. ( از اقرب الموارد ). || اول و آغاز چیزی: اخذه بزغبه؛ یعنی گرفت اول و آغاز آن را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
زغب. [ زُ غ َ ] ( ع ص، اِ ) کوه سپید سیاهی آمیخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آنچه آمیخته باشد سفیدی او به سیاهی از کوهها... ( شرح قاموس ص 62 ). درخت یا شاخ درخت مو که سپیدی آن به سیاهی آمیخته باشد. ( از اقرب الموارد ). || شتر خاکستری رنگ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
زغب. [ زُ ] ( ع ص، اِ ) چوزه های زردموی. ( منتهی الارب ). جوجه های سنگخوار ( قطا ) را زُغب نامند. ( از اقرب الموارد ). ج ِازغب و زغباء. ( اقرب الموارد ). رجوع به ازغب شود.
زغب. [ زَ غ ِ ] ( ع ص ) صبی زغب؛ کودک زغب برآورده و کذلک صبی زغب الشعر. ( ناظم الاطباء ). صفت اززَغَب است به معنی دارای زغب. و رجوع به زغب شود.

فرهنگ فارسی

صبی زغب کودک زغب بر آورده و کذالک صبی زغب الشعر.

جمله سازی با زغب

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 و شنيدم كه مى گفت: منزه است پرورد گار من هر چه هم كه بزرگ باشى نخواهى دانستكه پروردگارت كجا است، چون شاءن او عظيم است و اين خروس دوبال در شانه داشت كه وقتى باز مى كرد از شرق و غرب مى گذشت و چون سحر مى شدبالها را باز مى كرد و به هم مى زد و به تسبيح خدا بانگ بر مى داشت و مى گفت:(منزه است خداى ملك قدوس،است خداى كبير متعال، معبودى نيست جز خداى حىّ قيوم ) ووقتى اين جملات را مى گفت، خروس هاى زمين همگى شروع به تسبيح نموده بالها را بههم مى زدند، و مشغول خواندن مى شدند و چون او ساكت مى شد همه آنها ساكت مى گشتند.خروس مذكور پرهائى ريز و سبز رنگ و پرى سفيد داشت كه سفيديش سفيدتر از هر چيزسفيدى بود كه تا آن زمان ديده بودم و زغب (پرهاى ريز) سبزى هم زير پرهاى سفيدداشت آنهم سبزتر از هر چيز سبزى بود كه ديده بودم.