رومشته

رومشته. [ م ِ ت َ ] ( اِخ ) دهی از بخش سلسله شهرستان خرم آباد. سکنه آنجا 300 تن. آب آن از چشمه. محصول عمده آنجا غلات و لبنیات. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6 ).

رومشته، روستایی از توابع بخش فیروزآباد شهرستان سلسله در استان لرستان ایران است. زبان مردم این روستا لکی است. و مذهب آنان شیعه است. شغل اصلی روستا عمدتاً کشاورزی ودربعضی مواقع دامداری است. چندسالیست که فرهنگ باغداری در روستا رواج یافته. وتعدادی ازمردم روستا به باغداری مشغول شده اند. تراکم سکونت روستای رومشته به دوقسمت تقسیم شده است قسمت بالایی و قسمت پایینی که درقدیم یک روان آب مابین آنها بوده ولی الان متاسفانه جای روان آب یک کانال باقی مانده است. از شهرفیروزآباد تا روستا راه آسفالته است. غلات جو. گندم. نخود عدس در روستا کشت می شود که در این زمینه نخود روستا مرغوبترومعروفتراست. در دیرباز مهاجرت از روستابه شهر بوده به همین خاطر تعدادی ازاهالی روستا ساکن شهرخرم آباد هستند وفقط درفصل کشت وکار به روستا آمدورفت دارند.
این روستا در دهستان فیروزآباد قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۲۳ نفر بوده که ۱۵۷ نفر مرد و ۱۶۶ نفر زن بوده اند. این در حالی است که جمعیت این روستا در مقایسه با سرشماری سال ۱۳۸۵، ۲۶ نفر کاهش داشته است. روستای رومشته دارای ۸۴ خانوار است.

💡 رومشته مومن‌آباد، روستایی از توابع بخش فیروزآباد شهرستان سلسله در استان لرستان ایران است. زبان مردم این روستا کردی به گویش لکی است.

💡 این روستا در دهستان فیروزآباد قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۲۳ نفر بوده که ۱۵۷ نفر مرد و ۱۶۶ نفر زن بوده اند. این در حالی است که جمعیت این روستا در مقایسه با سرشماری سال ۱۳۸۵، ۲۶ نفر کاهش داشته است.روستای رومشته دارای ۸۴ خانوار است.

💡 این روستا در دهستان فیروزآباد قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۵۷ نفر بوده که ۸۳ نفر مرد و ۷۴ نفر زن بوده اند. این در حالی است که جمعیت این روستا در مقایسه با سرشماری سال ۱۳۸۵، ۱۷ نفر کاهش داشته است. روستای رومشته مومن آباد دارای ۴۰ خانوار است.

💡 تپه پا چیارومشته مربوط به عصر برنز - دوره اشکانیان است و در شهرستان سلسله، بخش فیروزآباد، دهستان فیروزآباد، ۴۵۰ متری شمال روستای رومشته واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۷۸۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.