ذکر اره

ذکر اره. [ ذِ رِ اَرْ رَ ] ( ترکیب اضافی،اِ مرکب ) نوعی از ذکر درویشان که تلفظ آن بشرکت زبان و سینه باشد بوجهی که آواز کشیدن اره بدان مفهوم شود یعنی لفظ اﷲ را بسوی بینی کشند و لفظ هو را بجانب قلب و سینه و این کشیدن و فروبردن هر دو لفظ مذکور به زور و شدت باشد لیکن به آواز حزین و صوت متوسط. ( از غیاث ). و در بهار عجم نوشته نوعی از اذکار مشایخ که به گلو کنند نه بر زبان و آن حق است:
به آن خدای که از شوق او چو اهل سلوک
به ذکر ارّه بود بر نهال خشک چمن.سلیم ( از آنندراج ).از آن ز سیر چمن میبرم ز خود پیوند
که ذکر ارّه ز هرشاخسار می شنوم.صائب ( از آنندراج ).

💡 از آن ز سیر چمن می‌برم ز خود پیوند که ذکر اره ز هر شاخسار می‌شنوم

💡 در سینه‌هاست، هر نفسی، ذکر اره‌ای در دیده‌هاست، سبحه ذکرت نگاه‌ها

💡 یکی جز یاد حق حرفی نخوانده ز ذکر اره بر خود اره رانده

💡 سخن تراش ز زخم زبان نیندیشد ز ذکر اره نگردد درودگر دلگیر

💡 چنان مدار به حرف شکوفه شد در باغ که ذکر اره فراموش کرد نخل کهن