دور گوی

دورگوی. ( نف مرکب ) گوینده از دور. متکلم از فاصله بسیار. || ( اِ مرکب ) مؤلف این کلمه را بجای کلمه رادیو برگزیده است.

گوینده از دور.

💡 شرم زمانی ز روی او نشود دور گویی کز شرم ساختند ورا خد

💡 یک لحظه غمت از دل من می‌نشود دور گویی که غمت را جز ازین رای دگر نیست