دو روزی

دوروزی. [ دُ ] ( ص نسبی ) دوروزه. منسوب به دوروز. || کنایه است از صحت و تندرستی. ( آنندراج ) ( از لغت شوشتر ) ( جهانگیری ) ( برهان ):
همی خواهم از داور کردگار
دوروزی ده پاک پروردگار.فردوسی.دوروزی و درستی مرترا باد
مباد از بخت بر جان تو بیداد.( ویس و رامین ).|| کنایه است از کار بی قوام و بقا. ( از آنندراج ). رجوع به دوروزه شود.

دو روزه منسوب به دو روز.

💡 با عقل همی بودم و خوش بود دو روزی عشق آمد و از صحبت او خوبتر آمد

💡 الفت دل با دم هستی دو روزی بیش نیست انتظار شیشه اینجا طاق نسیان می‌برد

💡 آب و رنگ صورت ظاهر دو روزی بیش نیست حسن اخلاق جمیل از روی زیبا بهترست

💡 صحبت اوراق گل با هم دو روزی بیش نیست الفت نازک مزاجان زود گردد بر طرف

💡 دو روزی اندر این بیغوله باشیم دمی شادان دمی بیغوله باشیم