درون خانه

در معماری کلاسیک یونان و روم، به اتاق داخلی و مرکزی نیایشگاه‌ها دَرون‌خانه یا صِلّا گفته می‌شود. این فضا، هستهٔ اصلی معبد به‌شمار می‌رفت و به‌عنوان جایگاه مقدسِ ایزد یا ایزدبانوی مورد پرستش، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. درون‌خانه معمولاً با دقت و ظرافت طراحی و تزئین می‌شد و دسترسی به آن غالباً محدود به کاهنان و مقامات مذهبی بود.

در دوران باستان، تندیس‌های آیینی و بت‌های مورد احترام معبد در این فضای محصور نگهداری می‌شدند. علاوه بر این، میزها، سکوها و پایه‌هایی در درون‌خانه تعبیه می‌شد تا هدایا و نذورات تقدیمیِ worshippers بر روی آن‌ها قرار گیرد. این فضای داخلی، عاری از هرگونه اغتشاش بصری، تمام توجه را به سوی نمادهای مقدس معطوف می‌ساخت.

اشیای گران‌بها و نذورات مختلف از قبیل سنگ‌های قیمتی، کلاه‌خود، نیزه و تندیس‌های نذری نیز در درون‌خانه نگهداری می‌شد. این اشیا که اغلب به‌عنوان پیشکش به خدایان اهدا می‌شدند، نه‌تنها بر شکوه و عظمت معبد می‌افزودند، بلکه گواهی بر ایمان و اعتقاد راسخ مردمان آن دوران بودند. بدین‌ترتیب، درون‌خانه تنها یک فضای معماری نبود، بلکه قلب تپندهٔ حیات مذهبی و فرهنگی جامعه محسوب می‌گشت.

تصویر معنی درون خانه

مترادف‌ها

داخل خانه، درون منزل

متضادها

بیرون خانه، خارج خانه

لغت نامه دهخدا

درونخانه. [ دَ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) خانه اندرونی، در مقابل بیرونی. || به مجاز باطن و ضمیر و جان:
از درونخانه کنم قوت چو نحل
چون جهان راست زمستان چه کنم.خاقانی.

دانشنامه عمومی

به اتاق درونی و میانی نیایشگاه ها در معماری کلاسیک روم و یونان دَرون خانه یا مَقصوره یونانی یا صِلّا ( به رومی: Cella ) گفته می شود.
در دوران باستان تندیس های آیینی و بت های ویژهٔ مورد احترام آن معبد را در درون خانه نگه می داشتند. در درون خانه ها معمولاً میزها یا پاسنگ هایی نیز قرار می دادند تا هدایا و قربانی ها را بر روی آن بنهند. سنگ های گرانبها، کلاه خودها، نیزه ها و تندیس های نذری زیادی به این گونه نیایشگاه ها اهداء می شد و درون خانه های بسیاری از پرستشگاه های رومی و یونانی به صورت گنجینه های پرمایه ای در آمده بود.