خوشچهره صفتی است که در زبان فارسی برای توصیف زیبایی ظاهری و نیکویی صورت به کار میرود. این واژه ترکیبی است از خوش به معنای نیکو، پسندیده و مطبوع، و چهره به معنای روی و صورت. بنابراین، مفهوم بنیادین آن، دارا بودن چهرهای است که از نظر زیباییشناختی و ظاهری، پسندیده و دلنشین باشد. این توصیف فراتر از صرفاً یک ویژگی فیزیکی است و حسی از طراوت، سلامت و جذابیت ذاتی را نیز در بر میگیرد که موجب خشنودی بیننده میشود.
خوشچهره نه تنها به معنای زیبا و خوشصورت بودن است، بلکه بار فرهنگی و زیباییشناختی عمیقی را حمل میکند که آن را از صفاتی مانند زیبا یا خوبرو متمایز میسازد. این صفت، بر ویژگی بارز و چشمگیر بودن چهره تأکید دارد؛ چهرهای که به دلیل تناسب اجزا، روشنی و جذابیت، نظر هر بینندهای را به خود جلب کرده و تصویری مثبت و دلپذیر از فرد در ذهن متبادر میسازد. دقت در نگارش صحیح با نیمفاصله، پایبندی به زبان معیار و غنای بیان را تضمین مینماید.
