کلمه «خهر» در زبان فارسی قدیم به معنای وطن و زمین اصلی یا مسکن و مأوا است. این واژه به جایی اشاره دارد که انسان در آن زندگی میکند و به آن تعلق دارد و نماد امنیت، آرامش و پیوند با سرزمین است. خهر میتواند هم به خانه فردی و هم به سرزمین گستردهتر یا محل زادگاه اشاره کند و مفهوم تعلق مکانی و هویتی را در بر دارد. استفاده از این کلمه در متون قدیمی و لغتنامهها برای بیان مکان زندگی یا مأوای اصلی افراد رایج بوده است. خهر نشاندهنده پیوند انسان با محیط زندگی و اهمیت داشتن مکانی برای زندگی و سکونت است. در متون تاریخی و ادبی، این واژه برای تأکید بر وطن، خانه یا محل اصالت فرد به کار رفته است. به طور کلی، «خهر» یعنی محل زندگی، مأوا و وطن اصلی که انسان به آن تعلق دارد و در آن آرامش و امنیت مییابد.
خهر
لغت نامه دهخدا
خهر. [ خ ُ ] ( اِ ) وطن و زمین اصلی. مسکن. مأوا. ( از برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ):
چون بره باشم باشم بغم خانه و خهر
چون بشهر آیم باشم به بسیجیدن راه.فرخی.
