جای پرستش

جای پرستش. [ ی ِ پ َ رَ ت ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پرستشگاه. معبد. محل عبادت و پرستش:
بیامد بجای پرستش بشب
بدادار دارنده بگشاد لب.فردوسی.سر هفته واگشت خسرو نوان
بجای پرستش نماندش توان.فردوسی.ز جای پرستش به آوردگاه
بشد برنهاد آن کیانی کلاه.

معبد و محل عبادت

💡 سر هفته را گشت خسرو نوان به جای پرستش نماندش توان

💡 همان گاه دیو سیه در رسید مر او را به جای پرستش بدید

💡 زایوان به جای پرستش برفت دل از تخت شاهنشهی برگرفت

💡 بیامد به جای پرستش به شب به دادار دارنده بگشاد لب

💡 چو از دور جای پرستش بدید شد از آب دیده رخش ناپدید

💡 چو تن پاک گشتش برآمد ز آب به جای پرستش بیامد به تاب