بی غیرتی

بی غیرتی. [ غ َ / غ ِ رَ ] ( حامص مرکب ) حالت و کیفیت بی غیرت. بی ناموسی. بی شرفی. بی حیایی. بی دردی. بی عاری. که رشگن نبود بر ناموس خود. رکاکت. بی رگی:
لیکن بحساب کاردانی
بی غیرتی است بی زبانی.نظامی.رجوع به غیرت و بی غیرت شود.

[ویکی فقه] غیرت، یعنی تلاش در نگهداری آنچه که حفظش ضروری است، این صفت در قالب مطلوبش از شجاعت، و قوت نفس انسان سرچشمه می گیرد و یکی از ملکه های نفسانی انسان و سبب مردانگی است و مرد بی غیرت از زمره مردان خارج است.
«غیرت» به معنای رشک و حسد مردانه و سرشار از صفات آن است و در تداول فارسی زبانان به معنای حمیت و محافظت عصمت و آبرو و ناموس و نگهداری عزت و شرف آمده است.
مفهوم شناسی
علمای اخلاق نیز غیرت را چنین تعریف کرده اند، غیرت و حمیت، یعنی تلاش در نگهداری آنچه که حفظش ضروری است، این صفت در قالب مطلوبش از شجاعت، بزرگ منشی و قوت نفس انسان سرچشمه می گیرد و یکی از ملکه های نفسانی انسان و سبب مردانگی است و مرد بی غیرت از زمره مردان خارج است. اگر غیرت بری با درد باشی •••••• وگر بی غیرتی نامرد باشی.
ضرورت غیرت
«غیرت» یکی از کمالات انسانی است که دست پرتوان آفرینش، اسباب آن را در وجود آدمی تعبیه کرده است. غیرت ورزی در حد عالی آن، لازمه انسانیت آدمیان مخصوصاً مؤمنان پرهیزکار است. امیرمؤمنان (علیه السلام) فرمود: «اِنَّ اللهَ یَغارُ لِلْمؤمِنِ فَلْیَغَرْ، مَنْ لا یَغارُ فَاِنَّهُ مَنْکُوسُ الْقَلْبِ؛ خداوند برای مؤمن، غیرت می ورزد، پس او نیز باید غیرت آورد. هر کس غیرت نورزد، دلش وارونه است.» شاید مراد از وارونگی دل این باشد که شخص بی غیرت از حالت طبیعی انسان خارج شده و به ورطه پوچی و تباهی سقوط کرده است.
غیرت در اسلام
...
[ویکی اهل البیت] ضد غیرت و حمیت؛ بی غیرتی است که از رذایل اخلاقی است و آن عبارت است از کوتاهی و مسامحه در حفظ و پاسداری از چیزهایی که دفاع و حفظ آن لازم است که از مهمترین آن ها بی غیرتی در دین، حریم، ناموس، اموال و اولاد است.
این رذیله از آثار کوچکی و ضعف نفس است که آثار زیانباری به دنبال دارد.

💡 خرس در معنی یقین الحاد بود صورت بی غیرتی خوکی نمود

💡 اگر با غیرتی با درد باشی وگر بی غیرتی نامرد باشی

💡 نترسم از بلا چون دیده بر رخساره ای دارم که جان غم کشی بی غیرتی بیکاره ای دارم

💡 بی غیرتی نگر، که ز بتخانه گرد عشق سیلی برای ناله چو ناقوس می خورم

💡 بدین بی غیرتی ای تیره اقبال چه پندارم که چون زاییدی از بال