بکاه

( بکاة ) بکاة. [ ب َ ] ( ع اِ ) بکاءة. یکی بَکاء یک گیاه بکاء. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ).
بکاة. [ ب َ ] ( ع اِ ). بکاءة. یکی بکا و بکاء. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). رجوع به بکا و بکاء شود.
بکاة. [ ب ُ ] ( ع اِ ) ج ِ باکی. ( از اقرب الموارد ). رجوع به باکی شود.

جمع باکی.

💡 از آتش اندیشه دل خصم بداندیش در سوز و گداز آمده چون سیم بکاه است

💡 سودای میان تهی، ز دل بیرون کن از ناز بکاه و بر نیاز افزون کن

💡 اگر ترا خرد و خدمت ملوکستی بکاه مدح خداوند چون شنیدی قال

💡 تخت جم و دارا سر راهی نفروشند این کوه گران است بکاهی نفروشند

💡 ای روح غنی‌، بسوز و عاجز شو وی طبع سخی بکاه و زحمت بر