اصغا

۱. گوش دادن، گوش فراداشتن، گوش دادن به سخن کسی.
۲. نیوشیدن، باجان و دل گوش دادن.

( مصدر ) گوش داشتن گوش فرا دادن شنیدن.

💡 مدح دارای جهان را چو نماید اصغا جانش ازفرط شعف‌بینی‌کاندرطرب است

💡 نشگفت گرین چامه ز مستی رود از دست اصغا کند ار میر فلک قدر ملک خو

💡 بر چنین صاحب چو شه اصغا کند شاه و ملکش را ابد رسوا کند

💡 موسی شنیدی و شجر و وادی وان آتش و تکلم و اصغا را

💡 از سر لطف و کرم قصّة من اصغا کن که مرا فکر در این واقعه سرگردانست

💡 نه گوشی است ما را که سازیم اصغا زنای وطن صوت آن یرحمونی