ابن رشیق

ابن رشیق. [ اِ ن ُ رَ ] ( اِخ ) ابوعلی حسن بن رشیق. پدرش مملوک محرَّر رومی بوده و زرگری پیشه داشته. بین 385 و 390 هَ.ق. در مسیله از شهرهای افریقیه متولد و456 یا 463 در شهر مازر واقع در صقلیه درگذشته است. او ادیبی لغوی و شاعر بود و در قیروان معز باﷲ فاطمی را مدح میگفت. وقتی در آنجا فتنه ای افتاد و قبائل عرب این شهر را غارت کردند. معز باﷲ، و ابن رشیق با او، به مهدیه گریختند خلیفه بدانجا رحلت کرد و ابن رشیق به صقلیه رفت. از تألیفات اوست: عمده در نقد شعر. قراضةالذهب فی نقد اشعار العرب. کتاب الشذوذ در لغت. کتاب الانموذج. ( از بغیةالوعاة ) ( ابن خلکان ).

پدرش مملوک محرر رومی بود و زرگری پیشه داشت

💡 حسن حُسنی عبدالوهاب (۲۱ ژوئیه ۱۸۸۴ – ۹ نوامبر ۱۹۶۸) تاریخ‌نگار، سیاستمدار و ادیب تونسی بود. در مهدیه و مدرسهٔ فرانسوی تونس تحصیل کرد. سپس در مدرسهٔ علوم سیاسی پاریس ادامه داد. به سمت‌های گوناگون فرماندار مهدیه، رئیس اوقاف، وزیر قلم، وزیر دولت، مدیر میراث فرهنگی رسید. سپس از سمت‌های دولتی انصراف داد و در کتابخانهٔ زیتونه به پژوهش پرداخت. بساط العیق فی حضارة القیروان و شاعرها ابن رشیق، تاریخ کوتاه تونس، مجمل تاریخ ادبیات تونس، شهیرات تونسیات، کتاب العمر از آثار اوست. او از اعضای فرهنگستان‌های عربی در دمشق و قاهره و بغداد بود. پیش از درگذشت، بیمار شده بود. کتابخانهٔ شخصی نفیسی داشت، آن را به مسجد جامع زیتونه و سپس کتابخانهٔ ملّی تونس وقف کرد که حدود ۱۲۹۷ مورد را شامل شد.