کتاب «الکافی» اثر گرانقدر محمد بنیعقوب کلینی، از برجستهترین و معتبرترین مجموعههای حدیثی شیعه و نخستین دائرةالمعارف جامع روایی بهشمار میرود. این کتاب که یکی از کتب اربعه و از ماندگارترین میراثهای حدیثی امامیه است، در دورۀ غیبت صغرای امام زمان(عج) و طی بیست سال تلاش خستگیناپذیر مؤلف به رشته تحریر درآمده است. کلینی که به «ثقةالاسلام» شهرت یافته، در عصر خود با راویان مستقیم احادیث ائمه هدی(ع) همعصر بوده و از همینرو، جایگاه ویژهای در انتقال روایات معصومین(ع) دارد.
شیخ کلینی از سوی تمامی عالمان رجال و تراجم با تعابیری بلند و مؤکد توثیق شده است؛ نجاشی، علامه حلی و ابنداوود او را «موثقترین و ثابتترین افراد در نقل حدیث» دانستهاند. همچنین، او به عنوان مجدد مذهب امامیه در آغاز قرن چهارم هجری شناخته میشود؛ چنانکه علامه بحرالعلوم با استناد به روایت تجدید دین، کلینی را مصداق این حدیث در قرن سوم میداند. احادیث کافی توسط شمار بسیاری از محدثان بزرگ پس از او ـ همچون ابنقولویه، تلعکبری و نعمانی ـ روایت شده و این، بر اعتبار و نفوذ این اثر در میان متقدمان افزوده است.
کتاب کافی از حیث غنای محتوایی، تنوع ابواب، حسن تنظیم و دقت در نقل، در میان آثار حدیثی بینظیر است. این کتاب در عصر ارتباط مستقیم نواب اربعه با امام عصر(عج) تألیف شده و این ویژگی، بر اهمیت تاریخی و اعتقادی آن میافزاید. نگاه دقیق به ساختار منسجم و احادیث گزیدهشده در این مجموعه، روشنکننده جایگاه رفیع مؤلف آن بهعنوان احیاگر معارف ناب اسلامی در عصر خود است.