واژهٔ سعی از ریشهٔ عربی «سعی» گرفته شده و در زبان فارسی نیز با همان معنا به کار میرود. این واژه در متون دینی و ادبی، مفهومی گسترده دارد و تنها به کوشش جسمانی محدود نمیشود، بلکه هرگونه تلاش، حرکت، مجاهده و پویش هدفمند را در بر میگیرد. از ریشهٔ این واژه، فعلهایی چون سَعَى به معنای کوشید و یَسْعَى به معنای میکوشد نیز در متون قرآنی و ادبیات عربی و فارسی دیده میشود.
در تفسیر برخی آیات قرآن، مفسران سعی را به معنای عبادت و کار برای رضای خداوند دانستهاند. این برداشت، بر جنبهٔ معنوی و الهی تلاش انسان تأکید دارد و سعی را نوعی حرکت در مسیر تعالی روحی و بندگی پروردگار معرفی میکند. با این حال، واژهٔ سعی معنایی فراگیرتر از عبادت صرف دارد و هرگونه فعالیت مثبت، سازنده و همراه با نیت الهی را شامل میشود؛ خواه در عرصهٔ فردی، اجتماعی یا خانوادگی باشد.
در آیهای که به سعی فرزند همراه پدر اشاره شده، تعبیر مَعَهُ (با او) بیانگر نوعی یاری و همکاری است. این تعبیر نشان میدهد که مقصود از سعی در اینجا، تنها عبادت الهی نیست، بلکه مشارکت در امور زندگی، تعاون، و همکوشی برای تحقق مسئولیتهای مشترک نیز مراد است. بدین ترتیب، مفهوم سعی در این آیه، نمادی از همکاری، رشد و مشارکت آگاهانه در مسیر زندگی فردی و اجتماعی انسان محسوب میشود.
