ارمش

( آرمش ) آرمش. [ رَ م ِ ] ( اِمص ) آرام. آرامش. اَون:
راه را هر کسی نمی شاید
پیر جوهرشناس می باید
تا ز خورشید پرورش یابد
در دل خلق آرمش یابد ( کذا ).شیخ آذری.- آرمش دادن؛ آرام بخشیدن.
- آرمش یافتن؛ آرام شدن.
ارمش. [ اَ م َ ] ( ع ص )مرد مختلف رنگ. ( منتهی الأرب ). اربش. || آنکه پلک او سرخ و با سیلان آب باشد. ( منتهی الأرب ).
ارمش. [ ] ( اِخ ) ( رودخانه ٔ... ) در بلوک رامهرمز، آبش شیرین و گواراست. آب چشمه تنک سروک و چشمه امام زاده بابا احمد بهم پیوسته رودخانه ارمش گردد.

( آرمش ) آرام آرامش
آرامش: آسای، آسودگی، فراغ و سکون
در بلوک رامهرمز آبش شیرین و گوارا است

آرمش
{relaxation} [روان شناسی] 1. فروکش کردن تنش یا شور یا هیجان یا شدت در نتیجۀ آرامش ذهن یا آرامش بدن یا هر دو 2. بازگشت ماهیچه به شرایط استراحت پس از یک برهه گرفتگی

💡 بودم زسرو قدان صنمی سمین و سالم ارمش بروی بنده حرمش بکوی خادم

💡 ای جفا کیش ز آه دلم اندیش که من تیر آهی نه که از ناوک ارمش دارم

💡 بی تو نشاطیش در اندام نی در ارمش یک‌نفس آرام نی