موی بند

موی بند. [ ب َ ] ( اِ مرکب )بند که موی بدان بندند. بندی که زنان بدان گیسو بندند. ( یادداشت مؤلف ). عقاص. ( ملخص اللغات ) ( السامی فی الاسامی ) ( دهار ). موی باف. سُفّة. ( منتهی الارب ). امروزه بندی از نوار معمول است که زنان موی و گیسوی خود را بدان می بندند و آن را روبان می گویند:
ماه برآمد چو موی بند عروسان
تابان اندر میان نیلی چادر.مسعودسعد.پیش چشمت خیال هستی من
سایه موی بند گیسوی تست.خاقانی.موی بند به زر از موی زره ور ببرید
عقرب از سنبله ماه سپر بگشایید.خاقانی.همی گفت از آن رختها موی بند
معلق به یک موی باشیم چند.نظام قاری.پشت از شانه باف و میان از موی بند.( نظام قاری ص 134 ). || ( نف مرکب ) موصله. ( یادداشت مؤلف ).

بند که موی بدان بندند ٠ بندی که زنان بدان گیسو بندند ٠

💡 روی تو دلگشای طلعت صبح جعد تو موی بند طرهٔ شام

💡 ماه برآمد چو موی بند عروسان تابان اندر میان نیلی چادر

💡 مولا و غلام کشی و ناز توام من رنجه ز موی بند غماز توام

💡 چون موی بند حورا چون یاره پری چون ناخن بریده چو ابروی مرد پیر

💡 پیش چشمت خیال هستی من سایهٔ موی بند گیسوی توست