لغت نامه دهخدا
گل گیتی. [ گ ُ ل ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پهلوی، گیتیک. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). گل زمین. || نوعی از گل که برگهای آن از هر طرف سه خار دارد و آن دو نوع میشود سفید و زرد. ( برهان ) ( آنندراج ). || گل پیاده گلی که آنرا درخت و بوته بزرگ نباشد، همچو: بنفشه و نرگس وسوسن و امثال آن. ( برهان ). رجوع به گل پیاده شود.