ندر

ندر. [ ن َ ] ( ع مص ) بیرون جستن. ( تاج المصادر بیهقی ). || ناگاه بیرون آمدن. ( دهار ). || افتادن چیزی از درون چیزی و آشکار شدن آن. ( از المنجد ) ( از اقرب الموارد ). ندور. ( المنجد ). || زایل شدن چیزی از موضع خود. || خارج شدن کسی از بین قوم خود. || برآمدن خوص درخت یا سبز شدن درخت. || برآمدن برگ گیاه. || کمیاب شدن چیزی. ( از المنجد ) ( از اقرب الموارد ). و اسم از آن نَدرَة و نُدرَة است. ( از اقرب الموارد ). || پیشی جستن مرد در علم و فضل. ( از المنجد ) ( از اقرب الموارد ). || تیز دادن. ( از اقرب الموارد ). || مردن. || آزمودن. ندور. ( از المنجد ) ( از اقرب الموارد ). || بدانستن. ( زوزنی ). || بیافتن. ( تاج المصادر بیهقی ). در تمام معانی رجوع به ندور شود. || ( ص ) نادر. ( المنجد ) ( اقرب الموارد ). شی ندر؛ نادر. وصف بالمصدر. ( اقرب الموارد ). رجوع به نادر شود.

بیرون جستن یا خارج شدن کسی از بین قوم خود یا مردن.

💡 با نشاط از بهر تاریخ بنایش عقل گفت در جهان بنگر جنان و ندر زمین بین آسمان

💡 یکبوسه از آن بستان و ندر عوضش جان ده والله که بود ارزان یعنی بنمی ارزد؟

💡 ای پردهٔ عار خود و ندر دم مار خود تا غرهٔ خود باشی، مشنو که به کار آیم

💡 خون شد جگر از دردم و ندر غم او هر دم از دیده ی خونبارم خون جگر انگیزد

💡 گر نگویم مدح تو تیغ زبان در کام من باز گردد با شگونه همچو تیغ ! ندر نیام